شعري از دن خوسه مانوئل ماروكين

حالا كه واق واق ها سگ مي كنن ،‌ حالا كه آوازها خروس مي خونن

حالا كه سپيده كنان مي زنه صدا بلندي هاي ناقوس مي كنن

و عرعرها خر مي كنن و جيك جيك ها پرنده مي كنن

و سوت ها شبگرد مي زنن و خرخرها خوك مي كنن

و رنگ سحر صورتي طلايي وسيع رو دشت مي كنه

مرواريدكنان غلطاني ها ريخته شده كه من اشك مي كنم فرو مي ريزد ها
و سرما كنان از لرزش اگرچه شعله وجودي ور

آمده ام آه كنم پرتاب هايم را پنجره زيرهايت

-از شاعر بوگوتايي ، دن خوسه مانوئل ماروكين